journey through the mud

piecyk na węgiel drzewny

2012-02-23T10:52:00.000Z

To kolejne podejście. Pierwsze opisane tu próby rozpoczęły moją fascynację (i obsesję jednocześnie). Zrobiłem jeszcze potem kilka piecyków, ale masy (potocznie zwane gliną), których używałem nie sprawdziły się jednak. Nie radziły sobie z wysoką temperaturą żaru węgla drzewnego. Na piecykach po kilku użyciach pojawiała się rysa pęknięcia. Czasem działo się to po kilku tygodniach, czasem po pierwszym razie. Może wydawać się dziwne, że naczynia, które zostały wypalone w temperaturze ok 1000 st. C pękają po włożeniu do nich kilku rozżarzonych węgielków. Podgrzewanie następuje jednak punktowo, do wysokiej temperatury i w krótkim czasie a to warunki które powodują, że na poziome molekularnym wywoływany jest gwałtowny (mówiąc potocznie) "ruch". Wypalona o gęsto ułożonych cząsteczkach ceramika powstające napięcie może rozładować tylko w jeden, przykry dla użytkownika sposób czyli pękając. Są oczywiście dodatki, które mogą zmniejszać tą tendencję jak spodumen lub petalit, ale użyte w dużej ilości obniżają właściwości plastyczne gliny. Nie mówiąc o tym że próby takie mogą być długie i kosztowne.

W sumie te drobne pęknięcia nie przeszkadzały mi podczas moich własnych herbacianych "sesji". Gdy tylko miałem więcej czasu, wtedy grzałem wodę na węglach drzewnych w stalowym lub lepiej glinianym czajniku (1). Jednak brak odpowiedniej masy i pojawiające się pytania o piece nie dawały mi spokoju. Dopiero tydzień temu dzięki całemu ciągowi dobrych zdarzeń i ludzi(2) udało się zdobyć specjalnie do tego celu wymyśloną masę. Fabrycznie przygotowana o obniżonej "ekspansji termicznej". Toczy się z niej świetnie, łatwo wyciąga i jest nieoczekiwanie gładka i delikatna. Oczywiście najważniejszy egzamin jeszcze przed nią - próba ognia:)

step by step:

(1) To bardziej wpis z cyklu technikalia, więc nie będę się rozpisywał na temat zalet takiego sposobu przygotowywania wody, ale dla zainteresowanych polecam pogrzebanie na tym blogu

(2) ci dobrzy ludzie to: Petr z Czech, Andrzej z Krakowa, Kinga ze Szczecina. Bardzo im dziękuję!

misty mornin'

2012-01-31T15:24:00.000Z

W Dobrych Rękach

2012-01-15T22:05:00.000Z

Robiąc użytkową ceramikę staram się oczywiście kontrolować kształt, wielkość, fakturę, wybieram szkliwo. Myślę także o funkcji jaką ma pełnić. Wszystko tu jest ze sobą sprzęgnięte.

Szczególnie w ceramice dedykowanej herbacie, gdzie np. szkliwienie bądź nie wnętrza czajnika może zadecydować o przypisywaniu go temu bądź innemu rodzajowi.

Rzecz sprzedana żyje już jednak własnym życiem. Moje intencje przestają się już liczyć. To nie sprzęt AGD, tu można w pralce smażyć tosty.

Trudno oczywiście przekonująco udowodnić, że jedno zastosowanie ceramicznego naczynia jest zdecydowanie lepsze od drugiego. Kiedy jednak coś co w założeniu ma służyć jako czarka do herbaty nie kończy jako miseczka na fistaszki to myślę, że to nie jest zły obrót sprawy.

Bardzo dziękuję Asi i Dominikowi za zdjęcia i Uli Mach Bryson za inspiracje

2012-01-01T02:43:00.000Z

Thiebaut Chague vol.II

2011-11-21T21:49:00.001Z

Kilka miesięcy temu pisałem o nowym projekcie mojego przyjaciela Thiebaut Chague. Historii brakowało epilogu. Kilka tygodni temu dostałem zdjęcie wypalonej pracy. Co prawda innej niż ta z poprzedniego postu, ale z tej samej świetnej serii "Fraktal"

Przy okazji Thiebaut przesłał mi zdjęcia ze swojej najnowszej akcji. To także dobry przykład by wyobrazić sobie jak wypalał tamtego ogromnego fraktala.

Do każdej tego typu rzeźby buduje specjalny jednorazowy piec i wypala w miejscu w którym rzecz po zakończeniu wypału i rozebraniu pieca pozostaje.

Miłego Dnia!

w sumie o niczym

2011-10-27T11:15:00.000+01:00

... ale nie mogłem się powstrzymać bo po trzech miesiącach odzyskałem właśnie swój aparat i musiałem go wypróbować. By pozostać w temacie - poranna sesja.

W akcji bierze udział matcha z ochi o której pisałem kiedyś, że używam zamiast kawy do latte. Uwaga wydawała mi się zabawna. Teraz myślę jednak, że nie była sprawiedliwa. Po pierwsze nikt nie obiecywał powalającej jakości. Co więcej cenę miała najniższą w swojej klasie, do tego darmowa wysyłka w pakiecie i świadomość że część zysków powędruje na rzecz Japońskiego Czerwonego Krzyża. Tyle po stronie nieuzasadnionych pretensji.

Były też moje błędy. Zbyt krótko czekałem z otwieraniem puszki po wyjęciu herbaty z lodówki i używałem zbyt ciepłej wody. Temperatura wody, aby zmniejszyć gorycz ( naturalnie większą w tej klasie matchy) powinna być odpowiednio niższa. Na tę ostatnią myśl naprowadziła mnie Ula Mach-Bryson, gdy tłumaczyła dlaczego bezpośrednio przed zrobieniem "naparu" dolewa się zimnej wody do kociołka z gorącą wodą. W tamtym kontekście chodziło o używanie starej zwietrzałej herbaty jesienią zanim pojawi się "nowe mielenie". Zasada sprawdza się jednak i w przypadku herbaty gorszego gatunku.

poezja, herbata i jesień

2011-10-19T12:03:00.000+01:00

wiersz z poetyckiego konkursu z X w., herbata od p.Hirumy a jesień za oknem

Góra Tokiwa,

gdzie liście nie czerwienieją,

przysłuchuje się

jesieni, jaka dźwięczy

wgłosie wiejącego wiatru.

あきのうたあはせしけるときによめる

きのよしもち

んみぢせぬときはのやまはふくかぜのおとにやあきをきヽわたるらん

Ki noYoshimochi

momijisenu

Tokiwano yama wa

fukukaze no

oto niya aki o

kikiwataruran

Kokinwakashū, czyli Zbiórpieśni japońskich dawnych i nowych (Xwiek)

Zwójpiąty — Jesień, część druga, wiersz nr 251

kopiamanuskryptu znanego jako Kōya gire– Urywki z góry Kōya

tłumaczenie i kaligrafia:Anna Zalewska

ikebana w mnisich szatach

2011-10-17T22:41:00.000+01:00

i to bynajmniej nie szarych zen ani tym bardziej tak mi miłych bordowych a czarnych, benedyktyńskich.

O. Hieronim St. Kreis OSB jest jedynym znanym mi katolickim zakonnikiem i jednocześnie jedynym znanym mi mistrzem ikebany. Od wielu lat układa kwiaty w tynieckim kościele w stylu Sogetsu i Ikenobo. Poniżej w moich skorupach przy czym pierwsze naczynie ("bambus") powstało według jego bardzo konkretnych, przesyłanych zwykle bladym świtem, przed jutrznią instrukcji.

Świat jak widać pełen jest rzeczy, które się ani papieżom ani joginom nie śniły.

Zdjęcia (dwa ostatnie Doroty Żurkowskiej) pochodzą z trwającej w BUWie w ramach Dni Japońskich wystawy Stowarzyszenia Ścieżka "ciche trwanie".

wiosna u progu jesieni

2011-10-07T22:41:00.000+01:00

Wiem, to dziwne zapomnieć o paczce herbaty na którą czeka się prawie cały rok. Wiem, to dziwne otwierać pod koniec września nową paczkę shinchi od Kaburagien, która powinna dawno być już tylko wspomnieniem.

Cóż, w życiu różnie bywa. Paczuszka czekała cierpliwie z otwarciem na niedoszłą wizytę przyjaciela i przegapiła swój teoretycznie najlepszy czas. Na szczęście "dojrzała wiosna" u progu jesieni, ta przyjemna odmiana po porze deszczowej nie tylko mi o niej przypomniała, ale i w pełni uzasadniła spóźnioną celebrę.

Gotowanie wody na węglu drzewnym stało się moim nałogiem. Rozpalanie, czekanie, dźwięk gotującej się wody to wszystko jest wtedy miłą częścią procesu.

Choć trudno mi teraz przywołać smak i kolor tej herbaty z początku czerwca mam wrażenie jakby nie straciła nic a nic ze swojego uroku i aromatu.

Żeby było jasne, bo na dworze pogoda dogoniła już swój czas, zdjęcia robione 25.09.

see dem a come (jesień)

2011-09-27T04:25:00.001+01:00

...czyli co nowego na półkach się suszy. (przepraszam za jakość zdjęć, ale wciąż jeszcze musi mi wystarczać komórka)

koreańskie inspiracje

2011-09-17T22:13:00.000+01:00

Kiedy śledzę herbaciane blogi na świecie zauważam, że coraz bardziej popularnymi herbatami tam opisywanymi są herbaty z Korei. Sam także nie potrafiłem oprzeć się urokowi balhyo cha. I choć wielu narzeka na wygórowane ceny lub jakość tegorocznych zbiorów coraz częściej pojawiają się one także w ofertach sklepów do tej pory specjalizujących się w produktach z Chin czy Japonii. Gdy czytam o koreańskich herbatach (nawet tych północno koreańskiech!) w tyle głowy mam zawsze koreańską ceramikę. Co zrobić, takie skrzywienie.

Nie wiem czy dlatego właśnie czy może z innego powodu, kiedy pojawiła się możliwość zrobienia wystawy połączonej z ceremonią herbacianą (w stylu Urasenke) pomyślałem, że powinny się tam także znaleźć rzeczy nawiązujące do koreańskiej tradycji. Te "inne" powody są bardziejoczywiste. Relacje między chanoyu a koreańskimi ceramikami są powszechnie znane (Sen Rikyu i raku-yaki). Dość powiedzieć, że pod koniec XVI w. jak podają źródła, nieomal połowa spotkań odbywała się przy ceramice z półwyspu. Głównie miskach do ryżu typu ido. I do ich kształtu starałem się nieudolnie nawiązać. Technika w której na bogatej w żelazo glinie nanosi się białą angobę w Japonii nazywa się hakame w Korei zaś gye yal.

a tak wyglądało to w czasie spotkania

ogień robi różnice

2011-09-15T10:48:00.000+01:00

Wszystkie przedmioty wypalone są w tej samej temperaturze (cone 5), użyta jest ta sama glina a na każdym ze zdjęć także to samo szkliwo (lub brak szkliwa). Jedyną różnicą pomiędzy lewą a prawą stroną jest atmosfera w której się wypalały te przedmioty. Po lewej wyjęte z pieca opalanego drewnem po prawej z elektrycznego.

Ot, taka ciekawostka.

z pieca

2011-08-11T18:38:00.000+01:00

temperatura: cone 5 (1200 st.C)
czas palenia: 15 h

wys. 18 cm

wys. 27cm

wys. 5,5cm / poj. 130ml

wypał.finał

2011-08-10T21:06:00.000+01:00

Mogło być groźnie. Pęknięta podczas stygnięcia (?) dolna płyta pochyliła całą kolumnę z naszymi rzeczami. Katastrofie zapobiegło tylko jedno małe pudełeczko, które zaklinowało się między półkami (w kółeczku). Uff! W całym szaleństwie palenia nasiąkniętego wodą jak gąbka pieca z zapadającym się stropem trzeba i tak mówić o wielkim szczęściu.

wypał

2011-08-09T12:24:00.000+01:00

Różnych rzeczy nie powinno się robić z piecem wybudowanym na działce przyjaciela. Jedną z nich jest niewątpliwie pozostawianie go na 2,5 roku tylko pod dziurawą plandeką. Można wtedy, gdy w końcu się tam człowiek wybierze na pierwszy (sic!) wypał, zastać sklepienie obrosłe mchem, napuchnięte z wilgoci ściany i zapadający się łuk. Nie wiem co normalni ludzie robią w takiej sytuacji, ale niektórzy po 10 godzinach reanimacyjnej nie rezygnują z wypalania. Czas przesuszania ze zwykłych 2 godzin przedłuży się może do 6 przy czym i tak cały czas kapać będzie z daszku woda ze skroplonej wilgoci. Wymyśla się wtedy nieustannie powtarzany żart, że to pewnie dlatego, że pali się mokrym drewnem. Taka nocna głupawka. Inna sprawa, że sosnowe obrzyny rzeczywiście dopiero co przyjechały z tartaku.

jak widać łuk nie odzyskał już swojej formy

Tak nam się właśnie zdarzyło to wszystko w ostatni weekend. Nie będę zanudzał już dalej jak z detalami toczyła się ta walka o ogień. Po 15 godzinach nieustannego palenia (już beze mnie) Kasia i Łukasz położyli stożek 5 (1200st.C). Jaki naprawdę był finał i co z tego wynikło okaże się jutro.

Ten piec nie ma szczęścia. Postawiony w 2003 roku w innym miejscu wypalaliśmy tylko kilka razy. Ostatni raz zakończył się przepaleniem (palenie bez stożków mści się okrutnie). Przenieśliśmy, odtworzyli i ... porzucili. Teraz zobaczymy jaki Duch w nim zamieszkał.

pamiątka znad morza 2

2011-08-05T01:03:00.001+01:00

... a właściwie pamiątkowe zdjęcia. Wspomnienie dobrego początku dnia. Matcha z Nagomi.
Dobry, intensywnie zielony kolor proszku, mało goryczy w smaku.

...

uwaga: link nie jest sponsorowany ... niestety:)

pamiątka znad morza

2011-08-01T19:30:00.000+01:00

Butelka w której sprzedawano sake. Porcelana. Firma Ozeki (podobno 300 lat tradycji). Nie wiadomo kiedy wyprodukowana. Nic specjalnego, masowa produkcja, typowy kobaltowy wzór, ale jestem feteszystą jeśli chodzi o rzeczy sygnowane "made in japan". No i oczywiście kaszubska cena 1zł.

depresja garncarza

2011-07-11T00:04:00.000+01:00

W mieście Dzomanaśri mieszkał pewien garncarz. Praca przestała go już jednak dawno cieszyć. Nie jest jasne czy cierpiał z powodu nędznego zbytu i niezrozumienia swojej sztuki czy zbyt wielu kompromisów, których musiał dokonać by zadowolić swoich klientów. Może wolałby być dj'em?. Tak czy inaczej męczyła go nuda i chciał zmienić swoje życie. Pewnego dnia dał wędrownemu joginowi miskę zupy i poskarżył się na swój los. Ten wyśmiał jednak jego depresję "ej, sponsorze, nie rozumiesz, że wszystkie istoty wirujące na kole narodzin i śmierci ani przez moment nie zaznają prawdziwego szczęścia. Przestań dołować się z byle powodu". Garncarz zamiast się obrazić poprosił go o kolejne nauki. Jogin widząc, że ten człowiek nie zna się na niczym innym niż swój fach powiedział

Wyrobiono glinę namiętności i koncepcji

wydobytą ze złoża nierozpoznania i ignorancji.

Na garncarskim kole pożądania i lgnięcia

z tej gliny toczone jest sześć rodzajów naczyń.

Wypal je w płomieniu czystej świadomości.

Zrozumiał. Po sześciu miesiącach praktyki osiągnął Cel. Teraz każdy mógł zobaczyć. Gdy zasiadł w medytacyjnej pozycji, z toczącego się samoistnie koła wyskakiwały naczynia tak jak radość biła z jego serca.

na podstawie: Masters of Mahāmudrā: songs and histories of the eighty-four Buddhist siddhas Autorzy Abhayadatta,Keith Dowman

The Siddha Kumbharipa, The Potter

bardzo dziękuję Joannie Janiszewskiej-Rain za pomoc

zwroty albo stare ale jare

2011-07-10T20:52:00.000+01:00

Wspominałem w poprzednim poście o przyjemnym zaskoczeniu jakim mogą się okazać oddane po ok. 10 latach prace. A oto i ich portrety.

h 23cm, 31cm, 32 cm

h 12cm, 14,5cm

h 11,5 cm, 12,5 cm

h 19,50 cm

w 13cm / h 8cm

h 47 cm

h 42,5 cm

zwroty

2011-07-10T01:30:00.000+01:00

Kolejna galeria upadła (przepraszam: przenosi się w inne nie wiadomo jakie jeszcze miejsce) co właściwie nie powinno mnie dziwić. Ostatni list jaki od nich dostałem (sprzed ponad roku) zapewniał o chęci współpracy i że "wszystkie eksperymenty, które przyjdą Ci do głowy chętnie zobaczymy". Eksperymenty? ... Współpracowaliśmy szmat czasu, w sumie wiele im zawdzięczam, było kilka fajnych wstaw. Ale "eksperymenty" i "zobaczymy"? Jednak nie, ostatni list to była uprzejma prośba o zabranie swoich prac z powody przeprowadzki. Właściwie nie miałem pojęcia co mogę tam znaleźć. Tyle lat. Konfrontacja z czymś takim może być naprawdę przykra. Nie zapomnę, kiedy zobaczyłem pewnego dnia swoje bardzo dawne prace na wystawie jakiejś "desy" obok innych XIX i XX wiecznych staroci. Tym razem to była miła niespodzianka... do znalezienia niedługo na stronach catalogue oczywiście:)

Thiébaut Chagué "Fractal"

2011-06-28T09:03:00.000+01:00

Bonjour,

Je viens de terminer une grande pièce en Alsace, ci-joint quelques images de la réalisation.

La cuisson aura lieu à Guebwiller fin aout au Musée Théodore Deck.

Amicalement, Thiébaut Chagué

Le titre est "Fractal" les dimensions avant cuisson sot 150cmx150cm la pièce est construite à lenvers.

Od kilku lat Thiébaut, choć nie gardzi czarkami, specjalizuje się w plenerowym wypalaniu dużych form. Ta będzie palona w specjalnie dla niej wybudowanym piecu w połowie sierpnia w ogrodzie Musée Théodore Deck w Alzacji. Akcja będzie towarzyszyła jego wystawie.

zdjęcia publikowane za zgodą autora

święto herbaty postscriptum

2011-06-27T08:30:00.000+01:00

Nowe skorupy przywiezione z Cieszyna.

czarka Jurka Szczepkowskiego

yunomi, Aleš Dančák

wspaniały przykład działania ognia

święto herbaty 11/06/2011

2011-06-25T20:22:00.000+01:00

Spotykanie starych znajomych niesie z sobą zawsze te czasami nieuchwytne a czasami obezwładniające i ogłupiające emocje lęku, nadziei, strachu i oczekiwań. Szczególnie gdy znajomi są dawno niewidziani.

Kiedy jechałem nocą do Cieszyna na Święto Herbaty wspomnienie ubiegłorocznego spotkania było we mnie jeszcze wciąż żywe. W zeszłym roku dość często bywałem na różnego rodzaju festiwalach, wystawach, kiermaszach. Żadne jednak miejsce nie wywarło na mnie takiego wrażenia głównie dzięki organizatorom, młodym ludziom z czesko-polskiego pogranicza. To był świetny czas i ta naiwna myśl jak będzie w tym roku towarzyszyła mi przez całe 390 km. Umysł jest zabawny.

Przyjechałem o świcie kiedy powoli budzili się śpiący pod swoimi stoiskami twórcy.

Dostałem miejsce koło Petra Cichego, starego pieca raku i Romka specjalisty od origami, który wieczorem będzie mnie ratował przed snem tureckim czajem z samowaru.


Petr, zdjęcie z 2010 ale nic się nie zmienił

Petr jeździ z przyczepką, która po rozłożeniu okazuje się zmyślną schodkową konstrukcją. Ustawia na niej swoje prace z porcelany. Świetne rzemiosło.

Był rześki poranek, więc zacząłem dzień od herbaty a wcześniej od uruchomienia piecyka na wodę dla którego miała to być pierwsza „próba ognia''. I tak to właściwie już było przez cały dzień. Grzanie, parzenie, częstowanie, rozmawianie, sprzedawanie ale i kupowanie. Piecyk wygasiłem dopiero ok. 22 - jak święto to święto.

Prosto ze swoich gór przyjechał także Jerzy Szczepkowski dobry znajomy z Keramosu

Jego stoisko pełne było dzieci, które chciały wybrać się w krótką "podróż w szlamie".

Program ŚH to właściwie trzy części: muzyka, wykłady i stoiska z wyrobami około herbacianymi. O ile z części muzycznej nawet chcąc nie chcąc mogłem korzystać (świetne Karpaty Magiczne i koncert klasycznych rag indyjskich) o tyle niestety nie załapałem się na żaden wykład, pokaz ani degustację. A było w czym wybierać w tym roku ( herbaty japońskie, tajwańskie oolongi, herbaty z Wuyi). Inna sprawa, że degustację miałem właściwie przez cały czas przy własnym stoisku (mogłem wreszcie popróbować sam i częstować herbatami od Sayamy, dostałem jakieś oolongi z pobliskiej świetnej Laji) a przy stoisku Daniela Klaska z darjeeling.cz raczyliśmy się Sejakiem z Korei, shinchą i przegryzaliśmy czekoladę z matchą. Dla miłośników koreańskiej tradycji miał coś jeszcze:

Korean Tea Classic, Hanjae Hi Mok and venerable Cho - ui
english, 180 pages

Three ancient texts expressing the essence of the Korean Way of Tea are here translated into English for the first time. (opis z jego strony)(fragmenty)

część mojego stoiska

Aleš Dančák i jego stół

Już kilkakrotnie zdarzyło mi się, że przy okazji jakiejś rozmowy padało pytanie "ale dlaczego właśnie w Czechach herbata jest tak popularna?" W odpowiedzi nie pojawiała się żadna spójna teoria na ten temat. Teraz miałem okazję zapytać o to u źródła. Odpowiedź którą uzyskałem była dość ogólna, bez mistyki i socjologii: "ktoś kiedyś włożył w to bardzo dużo wysiłku".
W organizację Święta Herbaty też "ktoś" włożył wiele wysiłku i mam nadzieję, że z podobnym rezultatem. Wszystkim im szczególnie Marioli i Michałowi serdecznie dziękuję.

raku. reaktywacja

2011-06-17T16:10:00.001+01:00

Po cichej, rocznej separacji wróciłem do raku.

dostępne na stronie

Spotkanie

2011-06-16T22:50:00.001+01:00

Narobiło mi się zaległości. Cofam się więc pamięcią do spotkania, którego ślad chciałbym zostawić także tu.

Wojtek, Sayama, Herbaty i Ciasto Żony

Spotkanie to, a właściwie to co piliśmy podczas niego opisał świetnie Wojtek Bońkowski na swoim blogu. Wojtka poznałem kilka miesięcy temu a jego dar opisywania smaków i sprawność poruszania się w gąszczu winiarskich i herbacianych niuansów można śledzić w innych jego postach. Trzecim uczestnikiem, którego wreszcie miałem okazję poznać osobiście był Sayama (Robert)– znawca kultury i sztuki herbacianej Azji oraz bloger .

Sayama od wielu lat mieszka w Tokio i jego odwiedziny były prawdziwym zaszczytem. Obaj są także, jeden jako założyciel i moderator a drugi jako autorytet w sprawach herbacianych filarami nowego herbacianego forum.
Podział ról podczas takiego tea party dość szybko się sam ustalił. Robert wyciągał różne cudeńka ze swoich kolorowych torebek i opowiadał o ich zawartości, Wojtek sprawnie parzył i rozlewał (chyba że sam coś "stawiał" - świeży darjiling lub puera), ja dostarczałem tylko wody i pilnowałem by dzieci nie zjadły wszystkich japońskich ciasteczek. Był pomysł aby do każdej herbaty dobierać odpowiednie naczynie do parzenia w praktyce okazało się, że korzystaliśmy tylko z dwóch/trzech a czas w pracowni spędziliśmy dyskutując o znaczeniu chadamari czyli niewielkiego wgłębienia w chawanie czyli pożytecznie.

Wojtek, wielkie Jukro (Wujeon) i mała Mucha

Sayama, serwował herbaty z Korei, gdzie odwiedził niedawno ceramiczny festiwal w Mungyeong (także tu). Kraj ma niezwykle bogatą kulturę i tradycję herbacianą z powodów historycznych trochę zapomnianą, teraz na nowo odkrywaną i co więcej wspieraną przez państwo poważnymi dotacjami.

rozdrabnianie balhyo cha

Dla mnie początkującego było to nowe doświadczenie. Nie jestem tu oryginalny, ale balhyo cha to był absolutny hit bogata, owocowa, przestrzenna. Zresztą jak na koreańskie herbaty słynące z wysokich cen taniocha (tu).

gyokuro

Oczywiście nie zaniedbaliśmy także herbat japońskich.
Była Sincha od Kaburagien. Cudowny był ten świeży aromat pierwszego zbioru dobrze opisany przez BonDo.

Robert przygotował także Gyokuro na sposób "jak był uczony" czyli zalana letną wodą w houhinie herbata niewiele ponad poziom liści dała każdemu z nas po kilka kropel esencji. Wydestylowane umami. Niezapomniany smak tak ja to spotkanie. Dzięki.

Przy okazji nie będę już tu sam specjalnie agitował by nie bać się japońskich herbat, ale odwołam się do bardzo ładnego i pełnego emocji postu Michala Tallo (chodzi o końcówkę).

grrrrrills

2011-06-02T02:11:00.001+01:00

Ciepło, życie przenosi się na dwór. Sąsiedzi palą bbq - my wolimy ognisko.

Jednak od czasu, gdy zobaczyłem "grile" do gotowania wody na herbatę to idea ta nie dawała mi spokoju.
Jedną z dobrych stron bycia garncarzem jest możliwość podążania za takimi żądzami bez narażania się na specjalne wydatki:)
Pomyślałem więc o dwóch różnych od siebie systemach: japońskim furo i chińskim piecyku o nie dającej się ustalić nazwie, choć pewnie coś jak "piec do gotowania wody na herbatę", ale po chińsku. Zamiast zdecydować się na któryś postanowiłem zrobić jednocześnie oba. Dzięki temu będę mógł od razu porównać je ze sobą.

Właśnie,bo poza wspólną funkcją przenośnego paleniska do gotowania wody i użycia węgla drzewnego jako paliwa wszystko je różni.
Japońskie furo jest maksymalnie uproszczone, często szkliwione, brak w nim popielnika, tlen dostaje się przez boczne wcięcie w formie. Esencja wabi.

Chińskie piecyki z drugiej strony sprawiają zwykle wrażenie lepionych byle jak, jakby nikt nie liczył, że przeżyją wieki. Nie były też ważnym elementem ceremonii herbacianej jak furo. Całkowicie podporządkowane swojej funkcji - z dostępem powietrza od dołu, często z wydłużeniem kształtu dającym lepsze spalanie, z popielnikiem. Bardzo podobne są teraz częścią społecznych projektów wykorzystujących biomasę.

Tak więc eksperyment się zaczął. Najpierw wybór gliny/masy. Rzecz kluczowa, bo w naczyniach tego typu nagrzewa się tylko ich część stąd duże naprężenia łatwo powodujące pęknięcia. W tym przypadku nie miałem żadnych doświadczeń, trudno znaleźć także jakieś podpowiedzi. Wykorzystałem więc to co znałem, czyli masę do raku, która przez dużą zawartość szamotu, daje cień szansy na przetrwanie.

zamiast oryginalnego kama żeliwnego kocioka jego gliniana wersja

zamiast żeliwnego trójnoga gotoku... szamotowy

Tego typu piecyk zobaczyłem po raz pierwszy w sieci chyba tu albo gdzieś tu

miejsce na węgiel drzewny

cdn...

noc muzeów 2

2011-05-15T14:12:00.002+01:00

14/15.05.2011 teatr scena lubelska

Stowarzyszenie Drogi Herbaty Urasenke Tankokai Sunshinkai: Maria Sobczyńska, Aaron Bryson,  Urszula Mach-Bryson

Elwira Sztetner - tkanina, Andrzej Bero - ceramika, Paweł Żak - fotografia, Konrad Świtała - kompozycje,

Lech Żurkowski - malarstwo tuszowe

noc muzeów

2011-05-12T11:03:00.000+01:00

a przy okazji dzięki dla Cory Lum świetnego fotografa i garncarza za pozwolenie zsamplowania zdjęcia jego pięknego matchawana

szczodrość

2011-05-09T01:02:00.001+01:00

Od kilku miesięcy istnieje założona przez Wojtka Bońkowskiego internetowa społeczność "herbaciarzy". Rozwija się powoli, ale w bardzo ciekawy sposób. Służy jako platforma wymiany informacji, doświadczeń, inicjatyw wspólnych zamówień. Wśród uczestników krążą też przekazywane sobie "skrzynki" z herbatą, co daje możliwość spróbowania rzeczy rzadkich lub niedostępnych. Przesyłka, którą dostałem ostatnio to jednak jeszcze coś innego choć z forum się wiąże. Prezent. Kilkanaście próbek herbat. Bynajmniej nie tylko dla mnie.

Jeden z uczestników forum postanowił podzielić się swoimi zapasami i szczodrze obdzielić nimi kilkoro (pierwszych zgłaszających się) innych forumowiczów.

W paczce znajdowały się dwa rodzaje herbat: zielone japońskie i tajwańskie oolongi.
Nie wszystkich jeszcze próbowałem. Chociaż nie zajmuję się na tu żadnym "tea review", nie mogę nie wspomnieć herbaty z Shizuoka od Fumio Maedy. Rzecz dla mnie wybitna. Obok niej leży Shizouka Sencha za 100 yenów czyli 4 zł za 100gr. Takie kontrasty są ciekawe szczególnie, gdy próbuje się "na ślepo" z torebeczek oznaczonych tylko numerkami. Nie uprzedzam się ani przesadnie ekscytuję.

Oolongi pochodzą od pana Lao Minga z Tajwanu, o którym wiadomo niewiele (przynajmniej googlowi). Dziś przeczytałem post Roberta Sayamy, z którego wynika, że pan Lao zabrania do siebie mówić Mistrz a jego herbaty pochodzą z Dong Ding kolebki tajwańskich oolongów. To, że internet milczy na jego temat wzmacnia moje intuicyjne przekonanie, że to co doskonałe można znaleźć (także?) poza siecią.

ZL-1103,LB(light baked)

Tym bardziej cieszy taka paczka i przypomina, że jednak, jak powiedziałby Ghost Dog, żyjemy momentami w ancient culture.

Jeszcze raz dzięki za taką szczodrość.

to nie pierwsze herbaty, które dostałem dzięki kontaktom z forum, więc przy okazji i Innym również serdecznie dziękuję:)

w toku (maj)

2011-05-03T14:42:00.000+01:00

nowe shiboridashi, mniejszych już nie potrafię

elementy zestawów z hohinami

zestaw (hohin, yuzamashi, czarki)

hohiny

bonus, poranek garncarza

błoto?

2011-04-25T00:48:00.000+01:00

Spotkałem się ostatnio z tłumaczeniem tytułu tego bloga jako podróży przez błoto. Ładne, ale... Jestem pewnie ostatnią osobą, która powinna cokolwiek tłumaczyć z i na angielski i kogokolwiek poprawiać w tym względzie. Nie do końca o to jednak mi chodziło gdy ten tytuł wymyślałem.

W zamyśle mud nie odnosiło się do jakiegoś tam błota, ale bardzo konkretnej jego wersji. Po polsku zwykle nazywamy go szlamem czyli chodzi o zawiesinę gliny, gliniane błoto, rozwodnioną glinę.

Coś co w dużej ilości powstaje na przykład podczas pracy przy kole garncarskim.

Wbrew jednak konotacji nazwy szlam nie ma w sobie niczego negatywnego, przynajmniej dla garncarza - wprost przeciwnie. Podczas wspomnianego toczenia nieustająco moczone w nim ręce umożliwiają pracę z wirującą gliną. Wilgotne nie szarpią jej ale pozwalają formować i wyciągać.

Czy zastanawialiście się kiedyś jak łączy się glinę ze sobą, dokleja ucho kubka, dzióbek czajnika?

Właśnie szlam działa w ceramice jak klej. Nigdy woda (która oddziela od siebie cząsteczki gliny). Jeżeli nie ma go pod ręką już lepiej użyć własnej śliny.

Wersja szlachetna szlamu to angoba (ang. slip). Służy do dekoracji i zasługuje na osobny opis.

Nie jest więc mud jakimś odpadem z którym nie bardzo wiadomo co zrobić.

Z drugiej strony nie oznacza to też że podróż w szlamie jest sielanką.

I właśnie ten paradoks w którym brud jest czymś pożytecznym tak tak mi się spodobał.

Wot względność.

For Japan

2011-04-15T15:47:00.002+01:00

zieleni się

2011-04-11T21:19:00.000+01:00

Rzadka chwila. Jedno śpi. Reszta poza domem. Nie sprzątam, nie gotuję. Trawa, choć mniej śmiała jeszcze od kreta, powoli się budzi. Odrabiam zaległości. Ureshino. Wciąż dobre. Bardzo.

Gaiwan albo (I Can't Get No) Satisfaction

2011-03-13T11:28:00.001Z

I znowu "ciąg dalszy" tym razem eksperymentu z gaiwanem z wcześniejszego wpisu. Szkliwienie. Oba spróbowałem potraktować inaczej.

1. Szkliwo popiołowe. Nie jest to może najbardziej tradycyjna polewa czyt. bez smoków i znaków pomyślności ale akurat to nie przeszło mi nawet przez głowę. Chociaż kto wie ...

120 ml

2. Biały półmat.

150 ml

O ile jestem zadowolony z ich wyglądu o tyle problemy zaczynają się podczas używania.

Zbyt głęboko osadzona pokrywka nie jest wygodna podczas manipulacji.
Za mały jest też łuk przy górnej krawędzi -z lekko uchyloną pokrywką herbata nie wylewa się idealnie. Cóż "pierwsze koty za płoty". Wiele się nauczyłem i nie mam na razie zamiaru odpuszczać dalszych prób. cdn.
Więcej satysfakcji dały mi ( i mam nadzieję także nowemu właścicielowi jednego z nich) ostatnie shiboridashi.

w toku 2

2011-03-13T00:24:00.001Z

300 ml kyusu/ 150 ml yunomi

czyli rzecz z poprzedniego postu już skończona . Wzbogacona jeszcze o yuzamshi - naczynie do studzenia wody i czarkę.

i tzw. detal

Toshiko Takaezu (1922-2011)

2011-03-12T01:05:00.002Z

Nie była większa od niektórych swoich prac a jednak była jedną z najbardziej wpływowych kobiet w ceramicznym świecie. Nie tylko dla mnie.

Taką ją zapamiętałem. Druga połowa lat 90, czarno-białe zdjęcie starszej pani w Ceramics Monthly. Pokazuje jak podsusza toczoną formę. Zamiast poczekać by podeschła i można było podtoczyć doklejony wałek robi w niej małe ognisko z gazet. Wariatka. Zaraźliwa. Mam palnik, elektryczną opalarkę a mimo to wciąż robię sobie taką płonącą prasówkę. I wtedy myślę o niej.

“In my life I see no difference between making pots, cooking, and growing vegetables.They are all so related.However there is a need for me to work in clay.It is so gratifying and I get so much joy from it, and it gives me many answers in my life"

Słynie z prawie całkowicie zamkniętych form, praktycznie nieużywalnych ale każdą sesję zaczynała ponoć od wytoczenia czarek na herbatę.

zdjęcia pochodzą ze strony Toshiko Takaezu: the earth in bloom

w toku

2011-02-27T09:08:00.000Z

trochę cieplej

2011-02-09T00:29:00.003Z

Kiedy temperatura w pracowni się podnosi ...

Można wtedy trochę więcej popracować.

Rzadko jest to pojedynczy przedmiot, raczej seria. Nawet krótka, choćby trzy przedmioty. Tym razem coś "na próbę" bo nie wiem czy mam ochotę robić ich więcej. Ale nie mogłem się oprzeć. Gaiwan. Dlaczego współcześni herbaciarze tak sobie go cenią? Dlaczego przetrwał w prawie niezmienionej formie od czasów dynastii Ming? Spodek, czarka, pokrywka. Ziemia, człowiek, niebo. Harmonia, symetria, nuda. Ale wciąga. Nie mogę się doczekać na ciepło pierwszego parzenia. Na razie schną przed wypałem.

W tym samym czasie powstaje też seria dłuższa, można powiedzieć "masowa produkcja". Ale to już inna historia...(na zupę)

Rok Królika

2011-02-03T10:03:00.002Z

Chiński/Koreański Nowy Rok. Nie znam żadnej herbaty z Korei a więc toast wznoszę herbatą z Chin Anxi Tie Guanyin czyli Żelazna Bodhisattwa Miłosierdzia. Jakoś współczucie i królik dobrze mi się komponują. Najlepszego.

Shiboridashi 01

2011-01-31T02:22:00.005Z

Shiboridashi. Naczynie do parzenia gyokuro jednej z najlepszych czyli i najdroższych herbat japońskich. Jest to tak naprawdę czajnik. Niewielki (ten jest wyjątkowo duży 200ml ale niemal standard to 80 ml) bo herbata zacna. Nie potrzebuje rączki - herbatę zalewa się wodą o temperaturze 50-70 st. Nie ma też sitka - napar wydostaje się przez nacięcia między pokrywką a czerepem.

Nieoczekiwanie jest niezwykle wygodny, ja sam parzę w nim nawet hojicha choć to pewnie barbarzyństwo. cdn

btw. Jest jeszcze inny styl parzenia gyokuro nazywa się shzuku-cha i wykorzystuje naczynie podobne do chińskiego gaiwana bez podstawy. tu

ps
Przyznaję, że jeszcze dwa miesiące temu nie znałem nawet tej nazwy. Tu podziękowania dla Wojtka:-)

na początek

2011-01-30T17:38:00.002Z

Mimo, że zajmuję się ceramiką już od wielu lat dopiero teraz jednak zacząłem bardziej poważnie myśleć o herbacie, herbacianych naczyniach i ich zależnościach o różnych kulturach picia herbaty i ich wzajemnym się przenikaniu i wpływie na to co ja robię.

Też o tym będzie ten blog. I postaram się pisać krótsze zdania.